Ποιά ήταν αυτή που τραγουδούσε πως περνά και μόνη της καλά;
Εγώ λυπάμαι πως δέν. Έχουν φύγει οι φίλοι, έχεις φύγει και συ. Οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά αδυνατούν να προχωρήσουν. Φέυγω και γω. Όχι τώρα. Σε λίγο. Παραμένω ακόμα λίγο σε τούτο εδώ το πράγμα. Δεν ξέρω γιατί. Νιώθω ότι κάτι δεν προφτασα να κάνω. Κάτι να φτιάξω. Να διορθώσω. Εκκρεμότητες πολλές. Ξέρω πως μπορώ να φτιάξω πολλά, αλλά είναι αυτό το κάτι που έχει μείνει ατέλειωτο. Είναι καλά κρυμένο εκεί μέσα. Ίσως το πιό έντονο που είχα νιώσει ποτε.
Σεπτέμβριος. Αυτός που σηματοδοτεί τις πλήστες ενάρξεις. Άλλο ένα βράδυ μπροστά σε αυτό το μαραφέτι να γράφω αυτά που νιώθω. Δεν είσαι εδω. Κανένας δεν είναι εδω για να μου πει τι γίνετε, να του μιλήσω. Να το βγάλω απο μέσα μου. Έχω τσακιστεί εσωτερικά και μαζεύω κομματάκια.
Λιγότερο απο ‘βδομάδα και φεύγω. Το θέλεις αλήθεια ρε μαλάκα..; Μου λείπει να είμαι μαζι τους, να χαζεύουμε στους δρόμους, να τα σπάμε στο σπίτι, να ξενυχτάμε μαζί μέχρι το χάραμα, να βγαίνουμε τα βράδυα, να, να ,να… Είναι τόσα πολλά που θέλω να κάνω. Είναι όμως και όσα αφήνω πίσω.
Έχει τελειώσει και αυτό το πακέτο. Άλλη μια ταινία για συντροφιά και λήθαργο. Όσο περισότερο κοιμάμαι τόσες λιγότερες ώρες μένουν. Έχω ολοκληρώσει τη δήθεν αποστολή μου εδώ; Ας είναι έτσι. Φεύγω μπάς και νιώσω κάτι εκεί μέσα. Θα μου λείψουν πολλά. Αλλα είναι άλλα τόσα που με περιμένουν…
Καλή αρχή παιδιά. Καλή αρχή ζωή..
Κουράζουμαι να διαβάζω έτσι ποστς που τους bloggers… Γιατί τζιαι γω στο ίδιο σημείο βρίσκουμαι.. Αλλά επειδή όπως είπες ο Σεπτέμβριος σηματοδοτεί νέες αρχές είπα ότι αυτή τη φορά θα Τον αφήσω πίσω μου.. Εν ηξέρω αν είσαι σε θέση να το κάμεις ακόμα, ένεν απόφαση που την παίρνει κάποιος στα γρήγορα..
Τι να πω? Καλό κουράγιο!
Τζιαι καλώς σε ήβραμεν! (Πρώτη φορά διώ πάνω στο blog σου)