Είχα ξυπνήσει γύρω στις 10. Το σπίτι άδειο. Καινούριο, ακατοίκητο, άδειο. Μόλις το ‘χα πάρει και δεν είχα προλάβει να το φτιάξω κατάληλα. Δεν είχα λόγο. Παλιά ξυπνούσα μαζί σου, παίρναμε πρωινό και φέυγαμε για τη ρουτίνα. Μια ρουτίνα ασταμάτητη, ατελείωτη, κουραστική. Μα όταν ο ήλιος έπεφτε για τα καλά ήξερα πως θα γυρνούσα πίσω σε ένα σπίτι που θα μέ χαλάρωνε μόνο με τη μυρωδιά σου. Πήρα ένα καφέ φίλτρου με λίγο γάλα χωρίς ζάχαρη, κάπνισα ένα τσιγάρο και μετροφύλλισα την πρωινή εφημερίδα. Δέν είχα όρεξη για τίποτα άλλο. Καθόμουν και χάζευα τις μισοάδειες κούτες που είχα αφήσει για μέρες στη μέση του σαλονιού. Όταν μεσημέριασε για τα καλά πήρα την απόφαση και άρχισα το άδειαμα. Έβγαζα τα πράγματα ένα ένα προσεκτικά απ’ τα κουτιά τους, έβγαζα το προστατευτικό περιτύλιγμα και τα τοποθετούσα σε σειρά σε μια γωνία. Είχα θυμώσει. Έιχα θυμώσει μαζί μου που είχα φυλάξει τόσα αντικείμενα που θύμιζαν εσένα. Μικρά μικρά μπιχλιπιδάκια που γέμιζαν το σπίτι μας αναμνήσεις, αγάπη και πάθος. Κάποια τα έιχα αφήσει. Αυτά όμως δεν μπορούσα να τα αποχωριστώ. Ήταν μέρος της ζωής μου. Αυτά που υπήρξαν ο λόγος για να μπορέσω να ζήσω μακριά σου.

Η ώρα είχε πάει κιόλας 1600. Δεν είχα φάει τίποτα ούτε είχα την ανάγκη. Έψησα άλλο ένα καφέ και πήρα άλλο ένα πακέτο τσιγάρα. Κάθισα στο πάτωμα και παρακολουθούσα τους περαστικούς απ’ τη μεγάλη τζαμαρία του σαλονιού. Η κεντρική λεωφόρος Saint Martin’s Lane μεταξύ Leicester Square και Covent Garden έσφιζε απο ζωή. Αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες, λεωφορεία, ταξί και κόσμος. Ένας κόσμος βιαστικός. Να προσπαθεί να ξεπεράσει το δικό του για να φτάσει σε κάτι που ίσως και να μήν τον ευχαριστεί. Ένας κόσμος γεμάτος ζωή. Και η δική μου ζωή σταματημένη κάπου σε εκείνο τον παλιό Απρίλιο.

Είχα τελειώσει το μπάνιο μου και ετοιμάστηκα να βγω. Θα πήγαινα μια βόλτα για ποτό μαζί του. Κάτι καινούριο, ίσως και συναρπαστικό. Δεν γνώριζα πως ήταν. Ήταν κάτι νέο και επιδοκίμαζα τον εαυτό μου. Δεν ήμουν ακόμη έτοιμος για να προχωρήσω. Το βραδάκυ είχε καλό σχετικά προς τσουχτερό καιρό. Καθίσαμε σε ένα γνωστό μπαράκι στο Soho, φέρνοντας στο μυαλό μου τις παλιές μας περιπλανήσεις στα ίδια σοκάκια.

Πήρα λευκό κρασί και αυτός κάτι άλλο που δέν γνωριζα. Ίσως για να με εντυπωσιάσει. Δεν ξέρω. Σημασία είχε πως περνούσα καλά. Η συζήτηση μας έφερνε όλο και πιο κοντά. Ήταν αρκετά απομακρυσμένος και προφανώς πολύ ντροπαλός. Μιλούσαμε και γελούσαμε για ώρα. Γνωριζόμασταν όλο και περισότερο, και ένιωθα πώς κάτι που είχα ξαναζήσει το έχω μπροστά μου ξανά.  Ασυναίσθητα το χέρι μου πήρε το δικό του, και αυτός έκανε να κινηθεί προς το μέρος μου. Το βλέμα μου τον παρότρυνε να προχωρήσει. Δεν ήμουν πολύ καλά. Είχα παρασυρθεί απ’ το γαλήνιο του βλέμα, το μακρύ λεπτό χαμόγελο του και τα πράσινα, έντονα του μάτια. Καθόμασταν σε ενα κεντρικό σαλονάκι με μια παρέα που γιόρταζε γενέθλια στο διπλανό τραπεζάκι. Οι φωνές και οι σκοποί τους δεν έφταναν στ’ αυτιά μου. Κοιτούσα το βαθύ πράσινο των ματιών του και περίμενα να σε δώ εκεί μέσα. Τα δικά σου γκρί ήταν ασύγκρητα ακαταμάχητα. Σε μια στιγμή νόμισα πως σε είδα να περνάς και να με καρφώνεις με τη ματιά σου.

Δεν ήσουν εκεί όμως. Ήμουνα μοναχός με μια νέα αρχή στα χέρια μου έτοιμη να γλιστρίσει. Έσφιξα το χέρι του, συρθηκα κοντά του και αφέθηκα στο πιο γλυκό μεθύσι. Ήταν ήδη το τρίτο «ραντεβού» και η πρώτη φορά που με φιλούσε. Γνώριζε τη διστακτικότητα μου και θέλησε να περιμένει. Δεν άργησε να πάρει προβάδισμα και να καθοδηγησει αυτό που είχα αρχίσει. Τόσο απαλά, τόσο στοργικά. Γεμάτο πάθος.

Είχα περάσει την είσοδο για το σπίτι. Στάθηκε και με κοιτούσε να απομακρύνομαι. Χαμογέλασε, και χάθηκε μέσα στο σκοτάδι. Μέχρι το επόμενο φώς!