Οι συναντήσεις άρχισαν να πυκνώνουν όλο και πιο πολύ, άλλοτε σε μένα κι άλλοτε σ’αυτόν. Ακόμη δεν μπορούσα να πώ ή έστο να δω τι ήταν αυτο που είχαμε. Δεν γνωρίζω τι νόμιζε αυτός. Περνούσα καλά και έιχα επιτέλους συντροφιά να γεμίζει το μουντό μου γκρί σπίτι. Κάποιες φορές, όσα χρωματιστά πράματα κι αν έχεις μέσ’ το σπίτι, τίποτα δεν χρωματίζει αυτό το άχρωμο που νιώθεις μέσα σου, παρά μόνο η χαρά που σου προσφέρει ένας σύντροφος, ένας φίλος ή ένας συγγενής. Συγγενείς κοντά δεν είχα. Ούτε και φίλους. Μόνο λίγους. Αυτούς που άξιζαν και με στήριξαν πάμπολλές φορές και που ήταν έτοιμοι για πολλές άλλες.
Είχα όμως αποκτήσει ένα νέο σύντροφο. Χωρίς περιττούς τίτλους και δεσμέυσεις, είχα τον άνθρωπο μου, να με γεμίζει, να με ακούει, να τσακώνομαι, να αγαπώ..
Να αγαπώ; Είναι κιόλας αγάπη; Μήπως βίαζομαι..; Μη θέλω να καλύψω κενά;
Δεν ξέρω πως να το περιγράψω. Τα άσκοπα ερωτήματα δέν οδηγούν πουθενά. Είχα αγαπήσει μια φορά τότε.. εσένα. Μα υποσχέθηκα πως άλλος ποτέ δεν θα μεν κάνει να νιώσω όπως ένιωθα μαζί σου. Απ’ τη στιγμή που έφυγες είχα τελειώσει και γώ. Χωρίς καρδιά ο άνθρωπος δεν ζει, και τη δική μου την έιχες πάρει μαζί σου. Έτσι όπως στη χάρισα. Είπα πως… θα ξανάρχιζα απ’ την αρχή. Μα αγάπη δεν μπορούσα να δώσω. Ήταν άδικο. Έγω έπερνα τόση απ’ αυτόν χωρίς να μου ζητάει αντάλλαγμα..
Στο κεφάλι μου διαρκώς γυρνούσε ένα γιατί. Ενα μέγαλο γιατί, που έφυγες, που κλείστικα, που υποφέρω. Το Δεκέμβριο μετράω δυο χρόνια. Δύο χρόνια απ’ τη μέρα που έφυγες. Μα σε κάθε μου βήμα θα είσαι πάντα ένα πιο μπροστά να με περιμένεις. Κι ας είναι άδικο για τη νέα αυτή συντροφιά. Είχε προσπαθήσει τόσο πολύ. Για να τον πληγώσω τη στιγμή που θα ξεσπούσα με όσα έχω μέσα μου. Δεν θα το άφηνα έτσι. Θα μέναμε μαζί ως εκεί που αντέχει. Αλλά αγάπη δεν θα έπερνε ποτε. Όχι γιατι δεν ήθελα. Αλλά γιατί δεν είχα.. ‘Αλλοστε αγάπη μπορεί να σημένει πολλά πράματα. Αυτή που είχα δώσει σε σένα όμως, μου είχε τελειώσει προ πολλού.
Τις τελευταίες ημέρες ήμουν διαρκώς στο κρεβάτι. Δεν μπορούσα να καν να σηκωθώ δίχως τη βοήθεια κάποιου. Η αρρώστια μου είχε αρχίσει να υποχωρεί μεν, αλλα ακόμη ήταν πολύ δυνατός ο πόνος για να σηκωθώ. Είχα άφησει κλειδιά σε ένα φίλο μου. Τώρα στέκομαι καλά στα πόδια μου. Σε κάθε του έννοια.
Gossiping!